Koło Łowieckie Nr 1 Łoś w Raciborzu

Rok założenia: 1950

Założyciele: J. Janiszewski, Karazdowicz, Płonka, J. Wieczorek.

W marcu 1950 roku z podziału istniejącego wówczas w powiecie raciborskim jedynego koła łowieckiego powstały dwa mniejsze, oznaczone numerami 1 i 2. Koło Łowieckie Nr 1 w Raciborzu liczyło wówczas 18 członków. Z chwilą utworzenia otrzymało dwa obwody łowieckie położone w północnozachodniej części powiatu raciborskiego. Po zmianie ich granic dzierżawiło dwa obwody polne: obwód łowiecki nr 126 i obwód łowiecki nr 127, uzyskało również obwód trzeci  leśny  położony w Nadleśnictwie Kuźnia Raciborska. Po dwóch latach użytkowania dokonano jego zamiany na obwód łowiecki nr 94, polny, położony w powiecie kozielskim. W 1964 roku nastąpiła kolejna zmiana granic obwodów łowieckich i ich numeracji. Na następne 10 lat, tj. do 1974 roku, koło uzyskało dzierżawę obwodu łowieckiego nr 116, obwodu łowieckiego nr 143 oraz obwodu łowieckiego nr 144. Jednak w 1966 roku, decyzją ówczesnego ministra leśnictwa i przemysłu drzewnego, obwód łowiecki nr 144 włączono do OHZD w Pawłowiczkach, a w zamian koło otrzymało obwód łowiecki nr 147. Od tego czasu w dyspozycji koła są te same obwody, chociaż zmieniła się ich numeracja i powierzchnia użytkowa. W 1964 roku koło zaczęło budowę Ośrodka Hodowli Bażanta w Czerwięcicach. W parku PGR Czerwięcice zbudowano pierwszą wolierę o wymiarach 3 x 8 m. W 1965 roku dobudowano drugą o podobnych wymiarach. W 1967 przystąpiono do pierwszej własnej produkcji jaj z 40 niosek bażanta, przetrzymywanych w zbudowanych wolierach. Uzyskano 2000 jaj, które dostarczano sukcesywnie do Mosznej, gdzie prowadzony był wylęg, a następnie kilkutygodniowe bażanty przywożono do Czerwięcic do dalszego wychowu. Ten sposób hodowli prowadzono do 1970 roku, zwiększając co roku stado podstawowe, a tymczasem corocznie, przy dużym wysiłku społecznym członków koła, ośrodek wzbogacał się o nowe elementy. W 1971 roku rozpoczęto produkcję z własnego aparatu lęgowego. W tym czasie stado podstawowe składało się ze 190 kur, od których uzyskano 7500 jaj, z czego wychowano ok. 5000 bażanciej młodzieży. Największe nasilenie prac przy rozbudowie ośrodka przypadło na lata 19681972. Ostatni wylęg bażantów odbył się w dniach 2027 marca 1982 roku. W latach 90. ub. wieku prowadzono w kraju regulację własności prawnej gruntów i obiektów. W jej ramach, w okresie 19952000 rok, dokonano podziału i wykupu przez koło gruntów i obiektów znajdujących się na terenie ośrodka hodowli bażantów w Czerwięcicach. Na Nadzwyczajnym Walnym Zebraniu Koła 27 listopada 2003 roku podjęto uchwałę o jego dalszym funkcjonowaniu. W latach 20042007 przeprowadzono kapitalny remont pokoi, łazienek, świetlic, instalacji elektrycznej, wodnokanalizacyjnej, elewacji budynku   socjalnego,   dokonano  wyburzenia  zbędnych wolier i wybudowano nową altanę, tzw. grzybka z grillem. Obecnie ośrodek w Czerwięcicach jest własnością koła i spełnia rolę rekreacyjną dla jego członków i ich rodzin, a znajdujące się tam woliery pełnią rolę wolier adaptacyjnych dla młodych bażantów wypuszczanych do łowiska. Na bazę gospodarczą koła składają się grunty o powierzchni 1,6043 ha, budynki (chłodni, magazynu i garażu), woliery. Na bazę socjalną składa się budynek z czterema pokojami gościnnymi, dwoma łazienkami, świetlicą, kuchnią, pokojem kominkowym oraz altana „grzybek” wraz z grillem.

W dyspozycji koła są obecnie trzy obwody łowieckie. Obwód łowiecki nr 162 (poprzednio oznaczany numerami 95 i 143) położony jest w województwie śląskim. Jego całkowita powierzchnia wynosi 7710 ha. Obwód łowiecki nr 185 (poprzednio oznaczany numerami 117 i 147) również leży w województwie śląskim i liczy 4917 ha powierzchni. Obwód łowiecki nr 133 „Polska Cerekiew” natomiast (poprzednio oznaczany numerem 116) położony jest w województwie opolskim i liczy 4286 ha powierzchnia. Są to typowe obwody polne w pofałdowanym terenie z małymi remizami śródpolnymi. Największy kompleks leśny liczy zaledwie 190 ha i znajduje się na terenie obwodu łowieckiego nr 133. W tych obwodach pozyskuje się rocznie 12 jelenie przechodnie, od 40 do 80 dzików, od 70 do 100 saren i ok. 200 bażantów. Zmieniająca się struktura zasiewów i ich wielkołanowy charakter skutkują wzrostem  liczebności  zwierzyny  płowej i czarnej, co powoduje wzrost szkód łowieckich.

Członkowie koła: Norbert Bociuk (skarbnik), Adam Borys (łowczy), Andrzej Bulenda, Stefan Fidewicz, Alojzy Głombik, Henryk Godoj, Mariusz Godoj, Jenda Gonsior, Jan Greger, Zbigniew Hahn, Marek Hałas, Zbigniew Jaszczyk, Edward Jaworek, Ewa Karasek, Maksymilian Kies, Grzegorz Korczok, Michał Krzykała, Łukasz Leks, Gerard Matusik, Józef Mikuła, Jerzy Misztal, Adolf Mucha, Mieczysław Nowacki (prezes zarządu koła), Jan Odelga, Stanisław Pastuszko, Józef Potaczek, Andrzej Przewoźnik, Henryk Rudzki, Józef Siwek, Jan Skipirzepa, Jerzy Smiatek, Walenty Siwoń, Diter Staniek, Józef Stromiński, Rudolf Stromiński, Piotr Sudek, Sławomir Tobiczyk, Andrzej Toczyłowski, Jakub Toczyłowski, Leon Toman, Tadeusz Utrata (sekretarz zarządu koła), Lesław Winiarski, Zdzisław Witkowski, Antoni Wojciech.

Odeszli na wieczne łowy: K Arabasz, A. Głombik, Al. Głombik, M. Godoj, Wł. Jaszczyk, W. Jaworek, M. Kidę rys, J. Knap, L. Misztal, M. Rudzki, J. Toczyłowski, R. Wilkus, R. Żak.

<< wstecz